Fedakârlığın gölgesinde: eşini kaybedip engelli oğluna hayatını adayan anne
Hayatını oğluna adayan anne:
Hatay'ın Defne ilçesi Dursunlu Mahallesi'nde yaşayan Nimet Atıcı, evliliğinin beşinci ayında eşini kaybettikten sonra yaşamını tek başına sürdürüyor. 1993 doğumlu oğlu Cengiz Atıcı şu an 33 yaşında ve yüzde 98 ağır engelli. Annenin anlatımına göre oğlunun doğumundan bu yana bakımın tamamı kendi omuzlarında bulunuyor.
Atıcı, genç yaşta eşini trafik kazasında kaybettikten sonra yeniden evlenmeyi tercih etmediğini, tüm hayatını ve bakım görevini oğlu için adadığını belirtiyor. Günlerini oğlunun bakımına ayıran anne, onun konuşamadığını, yürüyemediğini ve günlük temel ihtiyaçlarını kendi yardımıyla karşılayamadığını aktarıyor.
Günlük yaşam ve bakım yükü:
Anne Atıcı, oğlunun kendi kendine zarar verme eğilimleri bulunduğu için bir an olsun yanından ayrılamadığını söylüyor. Sabahından akşamına kadar yemeğinin hazırlanması, alt bakımının yapılması ve sürekli gözetim gerektiren bir rutin yürütüyor. Bu koşullar nedeniyle evden dışarı çıkmak ve sosyal yaşama katılmak çok sınırlı hale gelmiş.
Bakım yükünün ağır olduğunu vurgulayan Atıcı, oğluna hem anne hem baba rolü üstlendiğini ve bu sorumluluğun 33 yıldır sürdüğünü ifade ediyor. Oğlunun doğduğundan beri kendisine alışık olduğunu, aralarındaki bağın derin olduğunu belirtiyor.
Ekonomik durum ve devlet desteği:
Ailenin geçimini sağlayan kaynaklar arasında devlet tarafından sağlanan yardımlar yer alıyor. Atıcı, engelli maaşı, bakıcı maaşı ve eşinin ölüm aylığı olarak kendisine kalan 7 bin lira ile hayatını sürdürmeye çalıştığını aktarıyor. Buna rağmen ev ve bakım ihtiyaçlarının tam karşılanamadığını, zaman zaman ciddi zorluklar yaşadığını ifade ediyor.
Atıcı, oğlunun ağır engelinin üç kişinin bakımını gerektirecek kadar yoğun olduğunu, tek başına zorlandığını ancak bakımevine vermeyi kesinlikle düşünmediğini belirtiyor. Bunu, oğlunun huzuru ve alışkanlığı açısından doğru bulmadığını söyleyerek açıklıyor.
Gelecek kaygısı ve duygusal yük:
Hayatını ve gençliğini oğluna adadığını tekrarlayan anne, zaman zaman duyduğu tükenmişlik ve çaresizliği de dile getiriyor. Bazen çok zorlandığını, zaman zaman 'keşke doğmasaydı' gibi karamsar düşüncelerle mücadele ettiğini ancak yine de oğluna bakmayı bırakmayı düşünmediğini belirtiyor. Atıcı, oğlunu kimseye vermeyeceğini ve sonuna kadar kendisinin bakacağını vurguluyor.
Hikâye, bir annenin uzun soluklu fedakârlığını ve devlet desteğine rağmen süren ekonomik ve duygusal zorluklarını ortaya koyuyor. Atıcı'nın anlatımı, ağır engelli bir evlada tek başına bakmanın hem fiziksel hem de psikolojik yükünü gözler önüne seriyor ve toplumsal destek ağlarının önemini yeniden hatırlatıyor.
CENGİZ ATICI VE ANNESİ