İzmit simidi altıncı sırada: fırıncılar ve kentliler itiraz etti
İzmit simidi tartışması:
TÜRKPATENT’in coğrafi işaret verileri ve resmi üretici tarifleri esas alınarak yapılan bir araştırma, Türkiye'nin en iyi simitleri sıralamasında İzmit simidini 87,5 puanla altıncı sıraya yerleştirdi. Listenin birincisi Eskişehir simidi (91 puan) olurken; Antakya ikinci, İzmir gevreği üçüncü, Ankara ve İstanbul ise 88’er puanla dördüncülüğü paylaştı. Sonuçlar kentte beklenenin aksine tepkilere neden oldu.
Araştırma sonuçlarının kısa özeti:
Araştırma, coğrafi işaret kayıtları ve üretici tariflerine dayanarak puanlama yaptı. Bu yöntemin objektif verilere dayandığı belirtilse de, lezzet algısının yerel deneyim ve pişirme yöntemleriyle yakından ilişkili olması tartışmayı alevlendirdi. İzmit’te geleneksel yöntemlerle yapılan taş fırın simidi, sıralamada 6. oldu; bu durum özellikle yerel tüketiciler ve simit müdavimleri arasında memnuniyetsizlik yarattı.
Usta ve kent sakinlerinin tepkileri:
İzmit’te 52 yıldır taş fırın işleten usta Çetin Altun, baba mesleğine 10 yaşında simit satarak başladığını belirterek sonuçlara saygı duyduğunu ama yarış içinde olmadığını söyledi. Altun, üretim tekniklerini vurgulayarak, «orijinal taş fırın simidi yapıyorum», «tabanının taş olması ve odun ateşinde pişmesi» ve «katkı maddesi kullanmamak» gibi farklılıklara dikkat çekti. Usta, fırının kapasitesinin sınırlılığına da dikkat çekerek siparişleri her zaman karşılayamadıklarını anlattı.
Kent sakinleri ise sıralamayı haksız buldu. Birçok kişi İzmit simidinin odun ateşinde pişmesi nedeniyle ayrı bir lezzete sahip olduğunu savunarak araştırmanın değerlendirmesinde eksiklik olduğunu belirtti. Selda Kasnak, «İzmit simidi birinciliği hak ediyor. Ağzının tadını bilmeyenler İzmit simidini 6’ncı sıraya aldı» derken, Ahmet Yuşa Avla ve Erdal Erol gibi diğer müdavimler de yerel lezzetin üst sıralarda olması gerektiğini ifade etti.
Geçen yıl ünlü gastronomi yazarı Vedat Milor de sosyal medya paylaşımında odun fırınında pişen İzmit simidinin ayrı bir lezzet olduğunu vurgulamıştı; bu çıkış, bölgedeki simidin değerini tartışmaya açan başka bir referans oldu. Tartışma, puanlamanın teknik kriterlerle mi yoksa damak zevkine dayalı algıyla mı daha doğru yorumlanacağı sorusunu gündeme taşıyor.
Sonuç olarak, araştırmanın teknik dayanağı korunurken yerel algı ve üretim yöntemlerinin önemi bir kez daha öne çıktı. İzmit’teki taş fırın ustalarının vurguladığı geleneksel uygulamalar ve kentlilerin beklentileri, simit lezzetinin değerlendirilmesinde farklı boyutlar olduğunu gösteriyor. Bu tartışma, hem coğrafi işaret kriterlerinin hem de tüketici deneyimlerinin bir arada değerlendirilmesinin gerekliliğini hatırlatıyor.
TAŞ FIRIN USTASI ÇETİN ALTUN