Şiirle umudu çoğalttı: Barış Coşkun hastane yıllarını 'Sabır Çiçeği'nde anlattı

Şiirle umudu çoğalttı: Barış Coşkun hastane yıllarını 'Sabır Çiçeği'nde anlattı

İstanbul Çekmeköy'de yaşayan 14 yaşındaki Barış Coşkun, yaklaşık 5 yıl önce geçirdiği bir ameliyatın ardından konulan kanser tanısıyla başlayan zorlu tedavi sürecini şiirle dönüştürdü. Annesi Serpil Coşkun, 10 yıl önce benzer bir hastalığı atlattığı için oğlunun tedavi sürecinde yanında oldu ve ailenin yaşadığı deneyimler birlikte kitaplaştırıldı.

yazıyla gelen iyileşme:

Barış, hastanede geçirdiği günlerde kalem ve defterin kendisine arkadaş olduğunu anlatıyor. "Kendimi yazarak daha çok iyileştiğimi fark ettim" sözleri, yazmanın onun için yalnızca duygu dışavurumu değil, aynı zamanda bir başa çıkma yöntemi olduğunu gösteriyor. İçine kapandığı anlarda konuşmak yerine yazmayı tercih eden genç şair, duygu ve gözlemlerini düzenleyip babasının desteğiyle şiirleri kitap haline getirdi.

kitabın çıkışı ve hedefleri:

Toplanan şiirler "Sabır Çiçeği" adıyla yayımlandı. Serpil Coşkun, başlangıçta basit bir rahatsızlık zannettiklerini, patoloji sonuçlarının beklenmedik olduğunu ve Barış'ın uzun süre yatmak zorunda kaldığını söylüyor. Aile, yazılanları kendi imkanlarıyla kitaplaştırarak benzer süreçleri yaşayanlara örnek ve umut olmasını hedefledi.

Barış'ın hastane atmosferini anlattığı dizeler, tedavinin yalnızlığını ve zaman algısındaki değişimi çarpıcı biçimde yansıtıyor: "Uzayıp gider o soğuk beyaz koridorlar, zamanın durduğu, saatlerin sustuğu yerdir. İnsan burada öğrenir hece hece her şeyi, hayatın pamuk ipliğine bağlı olduğunu derinden." Bu satırlar, hem bireysel deneyimin içselliğini hem de hastane ortamının psikolojik etkisini ortaya koyuyor.

Genç yazarın hedefleri arasında sağlık alanında eğitim görmek ve doktor olarak hastalara umut olmak yer alıyor. Edebiyatı, yaşadığı dönemi anlamlandırmak ve başkalarına şifa olmaya dönüştürme çabası olarak kullanması, kitabın hem kişisel bir arayış hem de toplumsal bir mesaj taşıdığını gösteriyor.

Bu çalışma, bir ailenin ortak mücadelesinin yazınsal bir belgeseli niteliğinde. Barış ve Serpil Coşkun'un deneyimleri, tedavi süreçlerinin yalnızca tıbbi değil duygusal ve toplumsal boyutları olduğunu hatırlatıyor; yazmanın, zor dönemlerde dayanma gücü sağladığına dair somut bir örnek sunuyor.

HENÜZ 14 YAŞINDA OLAN BARIŞ, GEÇİRDİĞİ AĞIR RAHATSIZLIK VE HASTANEDE GEÇEN ZORLU YILLARIN ARDINDAN KALEME ALDIĞI ŞİİRLERİ "SABIR ÇİÇEĞİ" İSİMLİ KİTAPTA TOPLADI.