asırlık mirasın izinde:
Eskişehir Arifiye Mahallesi Taşbaşı Çarşısı’ndaki atölyesinde çalışan Vedat Yönlüer, dördüncü kuşak kuyumcu kimliğiyle aileden devraldığı zanaatı büyük bir titizlikle sürdürüyor. Kökeni Kazan Türkü olan Yönlüer, ailenin hikâyesini ve işleyişini tarihe dayanan bir bağ olarak atölyesinde yaşatıyor.
Yönlüer, kendisini Eskişehir’de sayılı kalan ustalardan biri olarak tanımlıyor; özellikle Sivrihisar cebe ustalığı ile dikkat çekiyor. Atölyede yürüttüğü el işi üretim, şehrin geleneksel kuyumculuk kültürünün somut bir temsilini oluşturuyor.
kuşaklar ve aile öyküsü:
Yönlüer, aile geleneğinin köklerini ve devamını anlatırken 1917 yılına kadar uzanan bir hattı işaret ediyor. Ailenin atası Yunus Dede, "1917 Bolşevik İhtilali sırasında Eskişehir’e gelen ilk Türk kuyumculardan biriydi." sözleriyle tanımlanan bu başlangıcın ardından şu ifadeleri kullanıyor: "Babamın ailesi Kazan Türklerindendi. Babamın dedesi Yunus Dede, 1917 Bolşevik İhtilali sırasında Eskişehir’e gelen ilk Türk kuyumculardan biriydi. O dönem şehirde Ermeni kuyumcular da bulunuyordu. Kendileri dükkân sahibi olmasa da ortaya koydukları ustalık ve işçilikle Eskişehir’deki pek çok kuyumcu ustasını yetiştirdiler. Yunus Dede, dedem, babam ve ben derken ailede dördüncü nesil kuyumcu olarak bu zanaatı devraldım."
Vedat Yönlüer, zanaatı kendisinden sonra da sürdüreceğine dair planını net ifade ediyor: "Tezgâhta bizzat imal ederek yaşattığımız bu asırlık zanaat, benden sonra oğlumla beşinci kuşak, torunum Sueda ile de altıncı kuşak olarak imalathanemizde el emeğiyle devam edecek."
zanaat, teknikler ve çağdaş yaklaşımlar:
Yönlüer’in tezgâhında öğrendiği teknikler arasında mıhlama, kalem, nakış ve kaynak öne çıkıyor. Çocuk yaşta ustalık çekirdekten başlayan bir eğitimle şekillenmiş; askerlik çağından önce babasının yanında çalışarak mesleğin inceliklerini öğrenmiş.
Klasik el işçiliğini modern yöntemlerle harmanlama yaklaşımı da Yönlüer’in çalışma biçiminin önemli bir parçası. Kendi sözleriyle: "Bir söz vardır. ’Aklını kullanan insan akıllı insandır, başkalarının aklını kullanan ise daha akıllıdır’ derler. Ben de dijital platformlardan ve görsel arşivlerden sonuna kadar faydalanıyorum. Örneğin dijital tasarım platformlarında araştırma yaparken binlerce görsel indirip inceliyorum. Bazen hiç aklıma gelmeyen detaylarla karşılaşıyor, ’Vay anasını, ben bunu hiç düşünmemiştim’ diyerek o ilhamı kendi atölyemde, el emeğimle harmanlıyorum." Bu yaklaşım, geleneği korurken yeniliğe açık bir üretim mantığını da beraberinde getiriyor.
savaştan tezgâha: anılar ve devamlılık:
Vedat Yönlüer, mesleğine ara verip 1974 yılında Kıbrıs Barış Harekâtına katıldı. Görev sürecini hatırlarken şu satırlar öne çıkıyor: "Gönyeli taburunda 81 milimetrelik havan topu bölüğünde görev yaptım. En kanlı çatışmaların yaşandığı 20 Temmuz gecesini, ’Acaba sabahı görebilecek miyim?’ diyerek o zor günleri geride bırakıp gazi unvanıyla döndüm."
O döneme ait anılarında sadece çatışma değil, gönül ilişkileri ve günlük yaşam da yer alıyor: sokaklarda çocuklarla oynanan oyunlar, paylaşılan hellimli börekler ve yıllar sonra devam eden bağlar Yönlüer’in hatıralarını şekillendiriyor.
Eskişehir’in köklü zanaat kültürünü ve bir gazinin yaşam öyküsünü bir araya getiren bu anlatı, el emeğinin ve nesiller arası aktarımın önemine vurgu yapıyor. Taşbaşı Çarşısındaki atölyede hayat bulan üretim, hem geçmişin mirasını koruyor hem de geleceğe taşınacak şekilde yeniden yorumlanıyor.

ESKİŞEHİR'DE YAŞAYAN VE ASLEN KAZAN TÜRKÜ OLAN KIBRIS GAZİSİ VEDAT YÖNLÜER
Henüz yorum yapılmamış
Bu içerik hakkında ilk yorumu siz yapın!