Dikişle geçen yarım asır: Muşlu terzi mesleğini yaşatmak istiyor

Mehmet Ali Taş'ın el emeğiyle örülen öyküsü

1984 yılında çırak olarak başladığı terzilik yolculuğunu kesintisiz sürdüren Mehmet Ali Taş, Muş'ta iğne, iplik ve makasla geçen yaklaşık 42 yıllık meslek hayatını ilk günkü heyecanla devam ettiriyor. Kendi iş yerinde kumaşlara şekil veren Taş, her dikişte mesleğine duyduğu sevgiyi ortaya koyuyor ve terziliği salt geçim kaynağı değil, hayatının önemli bir parçası olarak tanımlıyor.

Ustalık, çıraklık ve mesleğin geleceği:

Taş, mesleğin giderek unutulmaya yüz tuttuğunu; asıl sorunun müşteri eksikliğinden ziyade çırak yetişmemesi olduğunu vurguluyor. Eskiden çok sayıda çırağın yetiştiğini ancak bugün gençlerin bu mesleğe ilgi göstermediğini, kalfa ve usta sayısının azaldığını belirtiyor. Kendi ifadesiyle, çırak, kalfa ve ustalık dönemlerinden geçerek kendi iş yerini kurdu; ancak şimdi yeni kuşakların yetişmemesi nedeniyle mesleğin yok olma tehlikesiyle karşı karşıya olduğunu kaydediyor.

Taş, terziliğin helal kazanç sağlayan, her coğrafyada karşılığını bulabilen bir meslek olduğunu örneklerle açıklıyor. Avrupa, İtalya ve Almanya gibi ülkelerde terzilik yapan, bu meslek sayesinde geçimini sağlayan insanların olduğunu hatırlatarak mesleğin evrensel geçerliliğine dikkat çekiyor.

Mesleğin bilgi altyapısı ve öneriler:

Taş, terziliğin temelde matematiğe dayandığını belirtiyor; doğru ölçü, iyi kesim ve düzgün dikimin kaliteli ürünü belirlediğini söylüyor. Matematiği bilmeyen birinin iyi terzilik yapmasının mümkün olmadığını vurgulayarak mesleğin teknik altyapısına işaret ediyor.

Devletten beklentilerini de dile getiren Taş, çıraklık eğitimlerine daha fazla imkân sunulmasını, kursların ve programların yaygınlaştırılmasını öneriyor. Okula giden çocukların aynı zamanda meslek öğrenebilecekleri imkânların sağlanmasını; terziliğin seçmeli ders olarak müfredata alınmasını savunuyor. Çocukların eğitimine karşı olmadığını, aksine okurken meslek de öğrenmelerinin hem birey hem toplum için değerli olduğunu söylüyor.

Meslek hayatı boyunca 5-6 kişiye terziliği öğrettiğini, onların kabiliyetlerine göre gelişip geçimlerini sağladıklarını anlatan Taş, yanındaki çalışanların bazılarının mesleği bıraktığını, bazılarının eğitimlerini tamamlayıp başka alanlara yöneldiğini; kendisinin ise mesleğini sürdüğünü ifade ediyor. Taş, terziliğin bazı işleri robotların veya fabrikasyonun yapamayacağını, örneğin bir fermuar değişimi veya sökülen yerin yeniden dikilmesi gibi işlerin mutlaka insan emeği gerektirdiğini belirtiyor.

Taş'ın mesajı net: Terzilik yok olmamalı, yeni kalfalar ve ustalar yetişmeli. Hem mesleğin mirası hem de ekonomik sürdürülebilirliği için çıraklık eğitimleri teşvik edilmeli; böylece iğne, iplik ve makasla örülen el emeği kuşaklara aktarılabilir.

MUŞ’TA YAŞAYAN 42 YILLIK TERZİ MEHMET ALİ TAŞ, İĞNE, İPLİK VE MAKASLA GEÇEN MESLEK HAYATINDA YARIM ASRA YAKLAŞIRKEN, MESLEĞİNİ İLK GÜNKÜ HEYECANIYLA SÜRDÜRMEYE DEVAM EDİYOR.