Uzun Çarşı'da nostalji kafe:
Sakarya'nın tarihi Uzun Çarşı'sında bulunan bir kafe, sergilediği antika eşyalarla ziyaretçilerini geçmişe taşıyor. Mekandaki objelerin büyük bir kısmı hâlâ çalışır durumda; tüplü televizyonlar, eski fön makinesi, plakçalar, ankesörlü telefonlar, eski çay ve kahve takımları ile bakır tabaklar, mekâna tarihsel bir doku kazandırıyor. Bu atmosfer, yalnızca nostalji arayanları değil, tarih meraklılarını ve farklı kuşakları da bir araya getiriyor.
Eşyaların hikayesi:
İşletme Müdürü Yusuf Köroğlu, mekanın dört yıldır kendilerinde olduğunu, mevcut konseptin ise yaklaşık bir yıldır uygulandığını belirtiyor. Köroğlu, eşyaların büyük bir kısmının işletme sahibinin ailesine ait olduğunu, bazı parçaların ise müşteriler tarafından hediye edildiğini anlatıyor: "Avizeler kendi avizeleri. Madalyamız var, bir müşterimiz getirdi. Bu konsepte çok yakışacağını düşünmüş. Ona da annesinin annesine Mustafa Kemal Atatürk’ün kendisi vermiş. Onu da burada sergiliyoruz."
Köroğlu ayrıca, mekânda bulunan ve kendilerine söylenene göre "120 yıllık kömürlü ütü" gibi dikkat çekici parçaların içinin açılarak sıcak kömürle kullanıldığını; eşyaların "hepsi çalışıyor" ifadesinin mekanın özgün yönünü güçlendirdiğini vurguluyor. Ziyaretçiler eski atari oyunlarını oynayabiliyor, böylece obje ve deneyim birlikteliği oluşturuluyor.
Ziyaretçi anıları ve terapi etkisi:
Mekâna gelenlerin tepkileri duygusal anlara sahne oluyor. Köroğlu, örnek olarak 70 yaşlarında bir kadının üst kata çıkarıldığında atmosfer karşısında gözyaşlarını tutamadığını ve birkaç gün sonra kendi evinden çıkardığı, merdaneli yaklaşık 50-60 santimetre yüksekliğindeki çamaşır makinesini hediye getirdiğini aktarıyor: "’Bu benim kendi makinem, aldım hiç kullanmadım. Yıllardan beri saklıyordum, size hediye etmek istiyorum’ dedi."
Birbirinden farklı kuşakların mekâna gelmesiyle, burada gençlerin aile büyüklerinden dinledikleri hayat pratiklerini ve anıları görme fırsatı buldukları belirtiliyor. Köroğlu, çarşının tarihine de değinerek, yakın çevredeki Orta Cami'nin 1700'lü yıllarda ibadete açıldığını ve bazı dükkanların geçmişte farklı işlevleri olduğunu hatırlatıyor. "Geçmişini bilmeyen insan geleceğini tayin edemez," sözleriyle mekânın taşıdığı hafızayı önemsiyor.
50 yaşındaki ziyaretçi Mehmet Özdemir ise kafenin kendisini çocukluk ve gençlik yıllarına götürdüğünü söylüyor: "Bizim jenerasyonumuza çocukluğunu ya da gençliğini hatırlatan görseller ve objeler. Eve döndüğümüzdeki çamurlu ellerimizi, ıslak kıyafetlerimizi, annemizin süpürge ile kovaladığını hatırlatıyor." Özdemir, mekânı "iyileşmek ve terapi için" uğradıkları bir yer olarak tanımlıyor ve eski neslin temel ihtiyaç saydığı şeylerin bugün süs eşyası haline geldiğine dikkat çekiyor.
Kafe, yalnızca eşyaların sergilendiği bir yer olmanın ötesinde, kent belleğini canlı tutan, nesillerarası diyalog ve hatırlama imkânı sunan bir mekân olarak öne çıkıyor. Ziyaretçiler burada hem şaşkınlıklarını gizleyemiyor hem de geçmişe dair kişisel hikâyelerini tazeliyor.

Bu kapıdan girenler çocukluğuna dönüyor
Henüz yorum yapılmamış
Bu içerik hakkında ilk yorumu siz yapın!